Geboorte door papa’s ogen

Geboorte door papa’s ogen

Armin Brott

Net na de geboorte van mijn eerste kind betrapte ik er mezelf op dat ik naar mijn dochter zat te kijken. Vol verwondering over elke kleine beweging die ze maakte.

Natuurlijk zou het nog wel even duren voordat ze echt iets opzienbarends zou laten zien. Maar op de een of andere manier vond ik alles wonderbaarlijk. Van de geur van haar haartjes en haar fijne handjes (compleet met ongelofelijk scherpe nageltjes) tot aan haar zuchtjes en rustige ademhaling als ze wakker was. En de aanblik van volmaakte rust als ze aan het slapen was.

Na een paar dagen werd ik uit mijn droom gehaald door een grote ontnuchterende schok. Er kwam veel meer kijken bij het vaderschap dan alleen maar naar mijn baby staren. Als ik die vader-dochterrelatie met haar zou willen vormen die ik me had voorgenomen, dan zou ik daar moeite voor moeten doen en de handen uit de mouwen moeten steken.

Het probleem was dat ik nooit veel tijd met baby's had doorgebracht en dus absoluut geen idee had wat ik moest doen. Ik ben niet iemand die om hulp vraagt, dus er bleef maar één manier over om te leren wat ik moest weten. Ik deed mijn ogen dicht, haalde diep adem, en sprong in het diepe.

Na een paar minuten kreeg ik een geweldige ingeving. Mijn dochter wist ook nergens iets van af. De eerste weken van haar leven maakte ik tientallen onschuldige foutjes, maar ik ontdekte ook een paar simpele manieren om met haar te communiceren en die vond ze heel leuk.

De eerste ontdekking was dat ze het heerlijk vond als ik haar vasthield. Ze vond het vooral erg fijn in mijn armen, maar als ik zware armen kreeg en pijn in mijn rug, was ze net zo gelukkig in een draagzak op mijn buik. Ze vond het ook geweldig als ik tegen haar praatte. In het begin voelde ik mezelf een beetje belachelijk, ze begreep natuurlijk niets van wat ik zei, maar mijn stem leek haar gerust te stellen. Ik vertelde haar wat ik die dag had gedaan, wat het nieuws van de dag was, en als we wandelingetjes maakten, beschreef ik de dingen die we onderweg tegenkwamen.

 

Een belangrijk advies!

Omdat babyhoofdjes relatief groot zijn (1/4 van hun lichaam bij de geboorte tegen 1/7 bij de tijd dat ze volwassen zijn) en hun nekspieren nog niet zo goed ontwikkeld zijn, lijken hun hoofdjes in de eerste maanden nogal slapjes. Het is dus van uiterst groot belang dat je het hoofdje van de baby te allen tijde van achteren ondersteunt, en plotselinge of schokkerige bewegingen vermijdt.

Een andere grote ontdekking was dat het verschonen van de luier een mooie manier is om met je baby in contact te komen. Zo kon ik over mijn dochters zachte buikje wrijven, haar knietjes kietelen en haar kleine vingertjes kussen.

Net zoals zoveel nieuwe papa’s wist ik in het begin niet veel over de ontwikkeling van een kind. En ik was eerlijk gezegd nogal teleurgesteld toen ik ontdekte dat het nog heel lang zou duren voordat ik een balletje met haar zou kunnen gooien. Maar al vrij snel kwam ik erachter dat ik op andere manieren met haar kon spelen. Ik las haar voor, speelde kiekeboe, trok gekke gezichten, en rolde zelfs zachtjes met haar over de vloer. Hoe meer ik haar stimuleerde, door tegen haar te praten of te lachen, hoe leuker ze het vond.

Maar ze kon zich korter concentreren dan ik had gedacht (of had gehoopt). Na hooguit vijf minuten had ze er alweer genoeg van. Daarna begon ze te huilen of werd ze onrustig, of ze keek me aan op een manier alsof ze zich verschrikkelijk verveelde.

 

Als ik nu een paar jaar later terugkijk op dit alles, was het vaderschap toch wel een beetje eng en er waren veel momenten die ik achteraf gezien anders had willen doen, maar ik weet ook dat mijn dochter en ik dankzij deze periode een hechte band hebben.

Misschien vind je dit ook interessant:

Luiers

Pampers® Premium Protection New Baby Sensitive

Pampers’ beste bescherming en verzorging voor de delicate huid van...

De bijzondere, gewone kartonnen doos

  • Locatie

    Binnen

  • Promoot

    Fantasie

  • Wat je nodig hebt

    Middelgrote verhuis- of opbergdozen, plastic deksels, een schroef en bout, een mes.